Annet, een van de vrijwilligers van de Kleine Hoeve, heet ons hartelijk welkom. Terwijl we samen de laatste bijzonderheden voor de retraite doornemen, lopen we door de zonovergoten tuin. 

Opeens stopt Annet, knielt neer en zegt: “Zullen we met elkaar bidden en dit weekend opnieuw in Gods handen leggen?”

Wat een geweldige manier om een Compass Retreat te starten. Zo’n moment herinnert ons eraan dat we dit werk niet alleen doen. 

Steeds opnieuw merken we hoeveel mensen met ons meebidden — hier in Nederland en ver daarbuiten. Dankjewel daarvoor! Het is één van de redenen dat we verwachtingsvol uitzien naar wat God tijdens dit soort weekenden doet.

Angela, Jettie en ik hebben genoten van de acht jongvolwassenen die de Kleine Hoeve binnenstapten met een open hart en een open houding: hongerig naar God, kwetsbaar, en tegelijk vol liefde en vriendelijkheid naar elkaar. Ook genoten we van de warme betrokkenheid van de vrijwilligers op De Kleine Hoeve, die samen met hun community met ons meeleven in wat hier gebeurt. Al maandenlang bidden zij met en voor ons mee in de voorbereiding.

Er waren tranen, er werd veel gelachen, en we zagen God aan het werk. Wat is het kostbaar om daarin een schakeltje te mogen zijn. Zelf zit ik in een intensieve periode waarin ik me soms best kwetsbaar voel. Juist tijdens dit weekend heb ik opnieuw ervaren hoe waar het is dat God door zwakheid heen werkt (2 Kor. 12:9). Vaak ben je geen schakeltje door grote dingen te doen, maar door ruimte te scheppen: door te faciliteren, aanwezig te zijn, stil te worden met elkaar en samen God te zoeken. Door tools aan te reiken die helpen om ook thuis verder te groeien. Door creatief bezig te zijn, te genieten van de natuur, van heerlijke maaltijden, van elkaar en van de gesprekken die ontstaan.

En misschien was dat wel het mooiste om te zien: ...